STORY TELLING CONTEST-7

 

കൊളുത്താം നന്മകൾ

തീപ്പെട്ടിപ്പൊള്ളി മെഴുകുതിരിയോട് പരാതിപ്പെട്ടു: ഒരു തിരിത്തു തെളിയാൻ ഞാനെന്തിനാണ് എന്റെ ജീവിതം ഇല്ലാതാക്കുന്നത്? മെഴുകുതിരി പറഞ്ഞു: നിന്റെ ചെറിയ ജ്വലനം ഈ ഭൂമിയിൽ മണിക്കൂറുകൾ പ്രകാശം നിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.

എല്ലാ ത്യാഗങ്ങളും നഷ്ടങ്ങളല്ല. എത്രയധികം സമ്പാദിച്ചാലും അവയെല്ലാം ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടവയാണ്. ആയുസ്സെത്തിയ ശേഷം ആരുടെയൊക്കെയോ കൈകളിലെത്തി എങ്ങനെയൊക്കെയോ അവസാനിക്കുന്നതിനു പകരം സ്വന്തം തീരുമാനപ്രകാരം അവ അർഹതയുള്ളവരിലേക്ക് എത്തുന്നെങ്കിൽ അതാണ് ജീവിതത്തെ അർത്ഥപൂർണ്ണമാക്കുന്നത്. ആരുടെയെങ്കിലുമൊക്കെ സഹനമാണ് ഓരോരുത്തരെയും വളർത്തുന്നതും വലുതാക്കുന്നതും. അതിൽ മാതാപിതാക്കളുണ്ടാകും, ആത്മമിത്രങ്ങളുണ്ടാകും, ചിലപ്പോൾ അപരിചിതർപോലും കടന്നുവരും.

ത്യാഗത്തിന്റെ വലുപ്പം ആപേക്ഷി കമാണ്. കോടികളുടെ ആസ്തിയുള്ളവന്റെയും തെരുവിൽ ഉറങ്ങുന്നവന്റെയും ആത്മാർപ്പണം ഒരേ ത്രാസിൽ അളക്കാനാകില്ല. ആയുസ്സ് മുഴുവൻ ഒപ്പം നിൽക്കുന്നവരുണ്ട്, ആവശ്യനേരത്ത് അത്ഭുതമായി വന്ന് അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നവരുമുണ്ട്. ആരാണു കൂടുതൽ പ്രയോജനപ്പെട്ടതെന്ന് എങ്ങനെ വിലയിരുത്തും? ചെറിയ ജ്യോതി പോലും അവഗണിക്കപ്പെടരുത്, അത് ഒറ്റത്തവണ തെളിയുന്ന കൊള്ളിയുടേതാണെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുന്ന മിന്നാമിന്നിയുടേതാണെങ്കിലും. എല്ലാം ഫ്ലഡ് ലൈറ്റ് പോലെ പ്രകാശം ചൊരിയില്ല. പക്ഷെ, അവയേക്കാൾ ഉപകാരപ്പെടുന്നത് സ്വയം മിന്നാൻ ശേഷി കുറഞ്ഞവയുടെ സകല ഊർജ്ജവും സഞ്ചിരിച്ചുള്ള ആളിക്കത്തലാകും. ഓരോ ചെറിയ നന്മയും അതിന്റെ വലുപ്പത്തേക്കാൾ വലിയ സ്പന്ദനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. ലഭിച്ച വ്യക്തിക്കു നേരിട്ടു കിട്ടിയ പ്രയോജനത്തിലൂടെയാകാം അല്ലെങ്കില്‍ അത് മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകർന്നതിലൂടെയാകാം. ഞാൻ മൂലം മറ്റൊരാൾ പ്രകാശിച്ചു എന്നത് എത്ര വലിയ പുണ്യമാണ്.

എത്രനാൾ നീണ്ടുനിന്നു എന്നതല്ലല്ലോ, എത്ര മനോഹരമായി ജീവിച്ചു എന്നതല്ലേ ജീവിതം അളക്കുന്നതിനുള്ള മാനദണ്ഡം? അപരന്റെ ജീവിതത്തിനു നൽകുന്ന മനോഹാരിതയാണ് സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം. ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും നൽകുന്നതുകൊണ്ട് ഒരാൾക്കും ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. സമയമായും സമ്പത്തായും സമാശ്വാസവാക്കുകളായും നൽകപ്പെടുന്നവയെല്ലാം അവയുടേതായ ദൗത്യം അപരനിൽ നിറവേറ്റും. കാലങ്ങൾക്കു ശേഷം അവയുണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ പഴയ നഷ്ടങ്ങൾ കുളിർമയായി മാറും.